Dvadeset i trećeg oktobra 1998. godine, u britanske bioskope stigla je istorijska drama „Elizabeta“, koja je svetu predstavila talenat australijske glumice Kejt Blančet.
Oglas
U rukama reditelja Šekara Kapura, biografsko-istorijski film o engleskoj kraljici iz 16. veka pretvorio se u politički triler, psihološku dramu i feminističku alegoriju o ceni moći. Umesto raskošne istorijske freske, Kapur je stvorio napetu, gotovo klaustrofobičnu priču o mladoj ženi koja postaje mit, prenosi Index.
Početak vladavine u senci sukoba i izdaje
Priča počinje 1558. godine, kada nakon smrti kraljice Marije I na presto dolazi njena polusestra Elizabeta iz dinastije Tjudor. U trenutku kada stavlja krunu na glavu, ona nasleđuje zemlju podeljenu verskim ratovima, dvorske spletke i političke saveze koji se menjaju iz dana u dan.
Na dvoru prepunom neprijatelja, mlada vladarka suočava se s muškarcima koji u njenoj mladosti vide slabost, a u njenoj inteligenciji pretnju. Među najvažnijima su vojvoda od Norkfolka (Kristofer Eklston) i biskup Gardiner, koji svaki njen potez tumače kao jeres. Dok joj savetnici sugerišu brak kao političko sredstvo, Elizabeta se sve više udaljava od ideje da žena pripada bilo kome osim sebi.
U središtu njenog emotivnog života nalazi se Robert Dadli (Džozef Fajns), ljubavnik koji predstavlja ono čega mora da se odrekne kako bi opstala. U toj borbi između srca i razuma, privatnog i državnog, rađa se lik kraljice kakvu će istorija pamtiti – hladne, nepokolebljive, gotovo nadljudske.
Gluma koja obeležava epohe
Uloga Elizabete I bila je prekretnica u karijeri Kejt Blanšet, glumice koja je do tada bila poznata uglavnom u pozorišnim krugovima. Njena uloga u filmu „Elizabeta“ bila je pravo otkrovenje – spoj kontrole, emocija i harizme koji je promenio poimanje glume u istorijskim dramama.
Blančet ne prikazuje kraljicu kao simbol moći, već kao osobu koja uči kako da preživi u sistemu stvorenom da je uništi. Svaki pokret, svaka tišina i svaki pogled nose unutrašnju borbu između žene i institucije. Njena Elizabeta nije rođena kao kraljica – ona to postaje, učeći da potisne osećanja kako bi sačuvala sopstveni život.
Za ovu ulogu Blančet je osvojila Zlatni globus i bila nominovana za Oskara, dok su kritičari jednoglasno zaključili da se na velikom platnu rodila nova zvezda. Mnogi je i danas smatraju najboljom Elizabetom u istoriji filma.
Od prestola do besmrtnosti
Uspeh filma otvorio je vrata nastavku „Elizabeta: Zlatno doba“ (Elizabeth: The Golden Age, 2007), u kojem se Blanšet vratila istoj ulozi i ponovo zaradila nominaciju za Oskara. Iako ovaj film nije dostigao emocionalnu snagu prvog dela, potvrdio je status Elizabete kao jednog od najvažnijih ženskih likova u modernoj istoriji filma.
Teme