Na kovčegu stoji natpis posvećen Valeriju Amandinu, a ovaj krečnjački sarkofag prvi put je primećen 1820. godine na prostoru Vestminsterske opatije.
Sarkofag je iskopan 1869. na mestu koje je danas travnata površina uz severnu stranu glavnog broda crkve, a koje je nekada bilo dvorište sakristije koju je podigao Henri III.
Ovo otkriće pokrenulo je dugogodišnju misteriju u vezi toga čiji se ostaci nalaze unutra, navodi britanski list.
Iako sam sarkofag potiče iz kasnog rimskog perioda i sadrži latinski natpis, kao i rimske dekorativne elemente na jednoj strani, tokom kasnijih iskopavanja na tom području nisu pronađeni nikakvi drugi rimski artefakti.
“To nije bilo njegovo prvobitno mesto sahrane”, kazao je konsultant-arheolog u Vestminsterskoj opatiji, Vorvik Rodvel.
On je napomenuo da se sarkofag verovatno prvobitno nalazio u udubljenju u zidu nekog mauzoleja, kao i da je Valerius Amandin, čije ime se nalazi na natpisu, bio imućna osoba.
Poklopac sarkofaga iz 4. veka bio je ukrašen velikim urezanim krstom, za koji se kasnije ispostavilo da predstavlja kasniju prepravku originalnog poklopca.
Rodvel je ukazao da krst pripada veoma specifičnom tipu kasnih anglosaksonskih krstova.
On je predstavio i nalaze novijeg istraživanja iz 2018. godine, sprovedenog u sklopu planova da se sarkofag izloži u Galerijama dijamantskog jubileja kraljice.
U okviru tog projekta, sarkofag je prenet u laboratoriju, a poklopac je uklonjen i unutra je pronađen skelet.
Ovo otkriće predstavljalo je svojevrsno iznenađenje, s obzirom na to da su pisani izvori ukazivali na to da je skelet izgubljen.
Tanjug/AP Photo/Amr Nabil
Rodvel je naveo da se kosti poklapaju sa onima prikazanim na crtežima iz 19. veka. Naknadna analiza je ukazala na to da su ostaci pripadali muškarcu visokom 175 centimetara, starosti između 35 i 49 godina.
Prilikom čišćenja unutrašnjosti sarkofaga, stručnjaci su na njegovom dnu, unutar bele materije, uočili pravougaoni trag. Rodvel navodi da to ukazuje na to da je telo bilo posuto krečom u prahu pre nego što je položeno u drveni kovčeg, koji se nalazio unutar sarkofaga.
Ključni podatak dobijen je radiokarbonskim datiranjem kostiju, koje je pokazalo da one potiču iz kasnog 10. ili ranog 11. veka. Rodvel tvrdi da je otkrio identitet pokojnika, sugerišući da je najverovatnije reč o srednjovekovnom opatu.
“Niko nižeg ranga ne bi bio sahranjen na takav način”, rekao je on, dodajući da je i poklopac predstavljao dodatni trag, a da latinski krst ponovo ukazuje na visokog crkvenog velikodostojnika.
Prema Rodvelovim rečima, postoje dva opata koji bi mogli da odgovaraju ovom opisu.
Jedan od njih je Elfvig, koji je preminuo oko 1020. godine, dok je drugi Vulfnot, koji je umro oko 1049. godine.
Rodvel smatra da se pre radi o Elfvigu koji je već bio monah u Vestminsteru kada je prethodni opat preminuo, kao i da je on na toj dužnosti proveo oko 27 godina.
“Kao i mnogo toga u arheologiji stvar je daleko složenija nego što se na prvi pogled čini”, zaključio je ovaj stručnjak.